เริ่มต้นเมื่อปีที่ 19

ก็เป็นเรื่องแปลกที่คนอย่างผมหันมาเอาดีกับการเป็นครู ทั้งๆที่ไม่เคยอยู่ในความคิดฝันของตัวเองเลยแม้แต่นิด ไม่เคยนึกเลยว่าจะเป็นคนที่กล้าพูดต่อหน้าคนหลายๆคน แต่มันก็เริ่มต้นเมื่อ 19 ปีที่แล้ว จากคำแนะนำของรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งวันนี้ก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนกันแล้ว ถ้ามีโอกาสก็อยากจะขอบคุณสักครั้ง ที่ทำให้ผมทำงานนี้มาได้ยาวนานถึง 19 ปี แต่อาจจะเป็นด้วยใจรัก หรือสายเลือดก็เป็นได้ ที่มีญาติพี่น้องข้างแม่ เป็นข้าราชการครูกันเกือบทั้งวงศ์ตระกูล นับตั้งแต่ หลวงชาญดรุญวิทย์ ผู้เป็นคุณตาของผม มีตำแหน่งเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ซึ่งดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนหลายแห่ง เท่าที่จำความได้ก็มี โรงเรียนอำนวยศิลป์ โรงเรียนวัดราชโอรส วิทยาลัยเพาะช่าง และอีกหลายแห่งที่จำไม่ได้ สืบทอดให้ลูกหลานยืดอาชีพครูกันมาโดยตลอด บางครั้งก็ทำให้ผมคิดว่าอาจจะเป็นเพราะสายเลือดข้างแม่ก็เป็นได้ ผมสอนหนังสือมาเกือบ 20 ปี ไม่เคยบันทึกอะไรเลยเกี่ยวกับการสอน แต่วันนี้อากาศหนาวคงเป็นใจให้ผมนึกย้อนอดีตเห็นภาพความหลังของการเป็นครูที่เรียนรู้ประสบการณ์มากมาย ทั้งถูกและผิด ซึ่งก็ใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะเข้าใจว่า "เป็นครูไปเพื่ออะไร?" ผมยังจำได้ถึงวลีที่บอกว่า "ครูเปรียบเสมือนเรือจ้าง" มีหน้าที่สำคัญคือการนำพาผู้คนไปสู่ความก้าวหน้าอย่างปลอดภัย แลกมาด้วยค่าจ้างเพียงน้อยนิด แต่นั่นก็คงไม่ใช่ประเด็น เพราะถ้าผมหวังจะรวยทรัพย์สินเงินทองด้วยอาชีพครู ก็คงจะโง่สิ้นดี เพราะครูต้องรวยด้วยความรู้และศิษย์ ยิ่งมีความรู้มากเท่าไหร่ ยิ่งเผยแพร่ความรู้ให้กับศิษย์มากเท่าไหร่ นั่นแหล่ะคือหน้าที่ของคนเป็นครู